يعنى خداى متعال حج را بر كساني كه مستطيع ومتمكن از رفتن به سوى آن هستند واجب فرموده ، وهر كه كفر ورزد ( به خود زيان رسانده ، چرا كه ) خداوند از همه جهانيان بي نياز است . واز حضرت امام صادق ( عليه السلام ) روايت شده كه فرمودند : هر كس از دنيا برود وحجة الاسلام را بجا نياورد ، بي آن كه بر اثر تنگدستى يا بيمارى از آن بازمانده يا آن كه ظالمي از رفتنش جلوگيرى كرده باشد ، چنين كسى هنگام مرگ يهودي يا نصراني مرده است . ( مسأله 1 ) : وجوب حج پس از تحقق شرايط آن فورى است ; وبايد در سال استطاعت انجام شود . واگر كسى از روى نافرمانى وعصيان ، يا به جهت عذرى كه پس از استطاعت شرعي بوجود آمده ، آن را ترك كرد واجب است در سال بعد بجا آورد . ودر صورت ترك آن ، بايد در سال سوم انجام دهد ، وهمين طور . . . . وتأخير آن بدون عذر سهل انگارى وحرام است . ( 2 ) : هر گاه استطاعت حاصل شد وبه جا آوردن حج متوقف بر مقدمات وتهيه وسايلى بود ، بايد هر چه زودتر تهيه كرده وخود را آماده سازد . وهر گاه قافله هاى متعددى باشد كه يكى پس از ديگرى